Bikerclub Oant Moarn Meidenweekend 2006

Het weekend begon heel mooi. Het weer was fantastisch.

Tamara en ik kwamen als eersten aan in Zeeland op de camping bij Arnemuiden. 
Wij hadden er al een week op zitten op de motor. De anderen waren nog onderweg.

We mochten wel een plaats uitzoeken,dat hebben we gedaan.Tenminste, dat zouden we doen. 
Maar ja, ons kennende verdwaalden we op de camping, niet te geloven. 
We hebben al zoveel gereden en nog nooit verdwaalt maar uitgerekend op de camping rijden we helemaal verkeerd. 
Het was ook een hele grote camping, waren we niet gewend. 
De campings waar wij staan zijn altijd boerencampings, vaak met 1 grasveldje. Nu waren er zoveel, maar toch gevonden.

Tent opgezet en maar wachten en nog eens wachten. 
We dachten dat de andere dames verdwaald waren maar eindelijk daar waren ze. 
Tent opzetten, nou ja, je kent het wel: een heen en weer gepraat, het zus en het moet zo, die slaapt daar en die daar. 
Het is allemaal goed gekomen. Lekker gegeten. Ook voor mij,is altijd lastig want ik Montignac. Het was heerlijk.

Verkleden en toen ja nu komt het…. Een hele grote Wuppie hoe kan het ook anders dan dat Fimmy die bij zich had, 
Albert Heijn natuurlijk.
Het was voetbal die avond nou we hebben gekeken, wat een lol. 
Veel plezier gehad. 
Ik weet al niet meer hoe ze gespeeld hebben is te lang geleden of niet goed gekeken dat zal het wel zijn.

Naar bed altijd dikke pret. De tent naast ons hadden zoveel plezier dat we ook wel moesten lachen en niet wetend waarom.

De volgende dag werden we wakken We dachten wat ligt daar nu…ja hoor, Marije.
Ze had het zo koud dat ze in de zon was gaan liggen om op te warmen met bed en al. 
Wat ook nog lek was. De dames bedden aan het ruilen wie er voor in de tent moest slapen. 
Jannie wilde niet plaats van Fimmy in nemen en ga zo maar door. Het is wel goed gekomen hoor. 
Marije moest een nieuw luchtbed kopen en dat ging ze doen.  Eten halen voor het ontbijt lekker bij de tent erg gezellig.

Daarna de rit gereden die we zouden rijden. Yvonne met haar altijd leuke opmerkingen. 
Dat maakt het altijd weer spannend. Haar stralende lach, je weet precies dat Yvonne het is, je moet wel mee lachen.

Tamara en ik slapen altijd in de tent ernaast, maar we lachen wat af. Onze kaken doen er dan zeer van.

De dag daarna weer naar huis. Aan een stuk door gereden zodat we ook niet zo laat thuis waren.

Ik zou dit verhaal al veel eerder schrijven ben het vergeten. Nu zit het niet meer allemaal in mijn hoofd. 
Erg slecht om mij een verhaal te laten schijven. Maar het moet toch een keer gebeuren. Dit was het dan. 
Ik zie weer uit naar het volgende weekend ook kan ik niet zo vaak.

Marry